fa اختلالات ميدان ديد چشم آمبليوپ در مقايسه با چشم سالم عمومى General پژوهشی Original هدف: بررسی تغييرات ميدان ديد در بيماران مبتلا به آمبليوپی يکطرفه.مواد و روشها: در طی يک مطالعه آينده نگر، 33 بيمار به آمبليوپی (17 بيمار آنيزومترپيک، 6 بيمار استرابيسميک و 10 بيمار توام) تحت بررسی پريمتريک هر دو چشم با برنامه C-30-2 SITA Standard در دستگاه Humphrey قرار گرفتند. تغييرات probability plot ها، آستانه تحريک فووآ (foveal threshold)، متوسط تغييرات (mean deviation)، متوسط آستانه (average threshold) و متوسط آستانه در 10، 20 و 30 درجه مرکزی، متغيرهای مورد بررسی بودند.يافته ها: 22 بيمار (66%) در ميدان ديد چشم آمبليوپ اختلال داشتند ) 19بيمار generalized depression و 3 بيمار (paracentral scotoma. متوسط متغييرهای foveal threshold، mean deviation،average threshold و average threshold در 10، 20 و 30 درجه مرکزی در چشم آمبليوپ نسبت به چشم سالم به طور معنی داری پايين بود که به معنای افت حساسيت منتشر در چشم آمبليوپ نسبت به چشم سالم بود.نتيجه گيری: ميدان ديد چشم آمبليوپ نسبت به چشم سالم افت حساسيت منتشر و خفيف دارد و در آن اختلال فوکال ديده نمی شود. اما نرم افزار برنامه SITA، اين افت حساسيت خفيف را در اکثر بيماران به صورت نقاط زير 5% نشان می دهد که اطراف مرکز تجمع پيدا کرده اند و در نتيجه ميدان ديد بيمار را غير طبيعی نشان می دهد. اين يافته ها، در بيماران آمبليوپ در صورت عدم وجود شواهد ديگر دال بر بيماری، نياز به بررسی بيشتر ندارد. ميدان ديد، آمبليوپی، پريمتری، آنيزومتروپی 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-34&slc_lang=fa&sid=en انوری فرامرز 56003194753284600164 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران مجيدی عليرضا 56003194753284600165 No زارعی رضا 56003194753284600166 No کشتکارجعفری عليرضا 56003194753284600167 No احدزادگان ايرج 56003194753284600168 No

fa اسکلرال باکلينگ اوليه در دکولمان رگماتوژن رتين و فاکتورهای موثر بر نتايج عمل عمومى General پژوهشی Original هدف: بررسی خصوصيات بيماران مبتلا به جداشدگی رگماتوژن شبکيه مراجعه کننده به بيمارستان فارابی و ارزيابی نتايج عمل جراحی اسکلرال باکلينگ اوليه در آنها و بررسی فاکتورهای موثر بر نتايج بينايی و موفقيت آناتوميک عمل.روش: مطالعه به صورت گذشته نگر و به صورت non comparative Interventional case series انجام گرفت. 360 چشم از 360 بيمار وارد مطالعه شد.خصوصيات دموگرافيک بيماران و معاينات چشمی و عمل جراحی انجام شده و نتايج عمل در فرم های طراحی شده در برنامه Epi Info وارد گرديد و فاکتورهای موثر بر عدم موفقيت عمل توسط تست های chi-square و independent sample t testو multivariate analysis در برنامه SPSS 11.5 آناليز آماری گرديد. اتصال شبکيه با يک عمل به عنوان موفقيت و نياز به عمل مجدد به عنوان عدم موفقيت تلقی می شد. موفقيت بينايی به افزايش ديد بعد از عمل نسبت به قبل از عمل گفته می شد.يافته ها: 360 چشم از 360 بيمار در سنين 2 تا 87 سال و با ميانگين 43.24±19.58 سال وارد مطالعه شدند. بيماران از 1.5 تا حداکثر 29 ماه با ميانگين 8±15 ماه پيگيری شدند. در 272 بيمار جراحی موفق بود (76%) و 88 بيمار نياز به عمل جراحی مجدد پيدا کردند. ميانگين ديد قبل از عمل 2.2±0.83 LogMAR بود که بعد از عمل به 1±1.89 LogMAR رسيد (P=0.0001). تست Chi-square نشان داد که وسعت دکولمان، يافت نشدن سوراخ، آفاکی و پسودوفاکی، ايجاد عوارض، افيوژن کوروييد و مکان جداشدگی بر عدم موفقيت عمل تاثير دارد. با logistic regression analysis ديده شد که وسعت دکولمان (P=0.001)، آفاکی و پسودوفاکی (P=0.014) و ايجاد عوارض (P=0.025) در عدم موفقيت موثرند. ميان ديد قبل و بعد از عمل رابطه مستقيم وجود داشت P=0.001)، (r=0.39 و همچنين ديد نهايی به وضعيت ماکولا قبل از عمل ارتباط داشت (P=0.01).نتيجه گيری: عواملی مانند آفاکی يا پسودوفاکی، وسعت جداشدگی رتين و ايجاد عوارض بخصوص افيوژن کوروييد بر عدم موفقيت عمل تاثير دارد. ديد بعد از عمل به طور مستقيم با ديد قبل از عمل و وضعيت ماکولا قبل از عمل رابطه دارد. دکولمان رگماتوژن رتين، اسکلرال باکلينگ، افيوژن کوروييد 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-35&slc_lang=fa&sid=en اعلمی هرندی زهرا 56003194753284600170 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران خدامی ندا 56003194753284600171 No فقيهی حبيب آبادی هوشنگ 56003194753284600172 No رياضی اصفهانی محمد 56003194753284600173 No ميرشاهی سيداحمد 56003194753284600174 No منصوری محمدرضا 56003194753284600175 No مواسات مرتضی 56003194753284600176 No جواديان احمد 56003194753284600177 No نيلی احمدآبادی مهدی 56003194753284600178 No شمس هرمز 56003194753284600179 No کارخانه رضا 56003194753284600180 No لاشيئی عليرضا 56003194753284600181 No طباطبايی سيدعلی 56003194753284600182 No فره وش محمدصادق 56003194753284600183 No

fa بررسی ارتباط بين عفونت هليکوباکتر پيلوری با گلوکوم زاويه باز اوليه عمومى General پژوهشی Original هدف: مقايسه فراوانی عفونت هليکوباکتر پيلوری در بيماران مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه و افراد گروه کنترل مبتلا به کاتاراکت.بيماران و روشها: در اين مطالعه که به صورت مورد- شاهدی (case-control) انجام گرفت، 34 بيمار مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه و 34 بيمار مبتلا به کاتاراکت به عنوان گروه کنترل که از نظر سن و جنس همسان شده بودند، تحت مطالعه قرار گرفتند. سرم افراد از نظر وجود آنتی باديهای IgG ضد هليکوباکتر پيلوری با روش Enzyme-Linked Immunosorbent Assay (ELISA) مورد بررسی قرار گرفت.يافته ها: مثبت بودن سرولوژی هليکوباکتر پيلوری در 73.5% از بيماران مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه ثبت گرديد که بالاتر از افراد گروه کنترل (58.8%) بود ولی از نظر آماری تفاوت قابل ملاحظه ای وجود نداشت (P=0.20). همچنين متوسط سطح سرمی آنتی باديهای IgG ضد هليکوباکتر پيلوری در بيماران گلوکومی 1.44±0.44 Immune Status Ratio (ISR) و در افراد کنترل 1.3±0.47 ISR بود که در اين مورد نيز اختلاف معنی داری مشاهده نگرديد (P=0.20).نتيجه گيری: اين مطالعه مطرح می کند که ابتلا به عفونت هليکوباکتر پيلوری ارتباط معنی داری با گلوکوم زاويه باز ندارد. هليکوباکتر پيلوری، گلوکوم زاويه باز اوليه 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-36&slc_lang=fa&sid=en عبدالهی علی 56003194753284600185 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران زارعی رضا 56003194753284600186 No زارع محمدعلی 56003194753284600187 No کاظمی آرش 56003194753284600188 No

fa بررسی دفعات لازم برای ريختن قطره سيکلوپنتولات جهت کسب سيکلوپلژی کامل عمومى General پژوهشی Original سابقه: رفراکشن سيکلوپلژيک به خصوص در بيماران مبتلا به کاهش ديد و استرابيسم اهميت زيادی دارد. برای اين منظور آتروپين در گذشته بيشتر مورد استفاده قرار می گرفت و هنوز هم داروی استاندارد و مقياس می باشد. اما از آنجايی که آتروپين اثر طولانی مدت دارد و طريقه مصرف آن سخت تر می باشد و عوارض جانبی بيشتری دارد، دارويی که اکنون بيشتر مورد استفاده قرار می گيرد، سيکلوپنتولات می باشد که عوارض جانبی کمتری دارد، طول اثر آن کوتاهتر و طريقه مصرف آن نيز آسانتر می باشد. موضوعی که همچنان مطرح است، اختلاف عقيده در منابع مختلف و ميان متخصصين نسبت به دفعات مورد نياز سيکلوپنتولات می باشد به نحوی که از يک دفعه تا سه دفعه در منابع مختلف ذکر شده است.هدف: تعيين تعداد قطرات لازم و کافی سيکلوپنتولات جهت کسب سيکلوپلژی کافی و پرهيز از بروز عوارض جانبی ناخواسته.مواد و روشها: اين تحقيق به صورت clinical trial روی 96 بيمار 3 تا 20 ساله از مراجعين به درمانگاه استرابيسم در سال 1382 صورت گرفته است. بيماران به صورت تصادفی آسان به سه گروه تقسيم شدند و در گروههای مختلف اثرات يک قطره و دو قطره، دو قطره و سه قطره، يک قطره و سه قطره مورد مقايسه قرار گرفت.عواملی که احتمال دخالت آنها وجود داشت (potential confounders) نيز مورد بررسی قرار گرفتند. اين عوامل شامل سن، جنس، رنگ و ميزان تيرگی عنبيه، نوع و ميزان استرابيسم و نوع و ميزان عيب انکساری بودند.يافته ها: در کل 96 بيمار (192 چشم) وارد اين مطالعه شدند که 32 بيمار در گروه اول و 33 بيمار در گروه دوم و 31 بيمار در گروه سوم جای گرفتند. بيماران شامل 40 نفر (41.7%) مذکر و 56 نفر (58.3%) مونث بوده اند و ميانگين سنی آنها 11±5.7 سال بود. از ميان بيماران 50 نفر (52%) استرابيسم نداشتند ولی 46 نفر (48%) استرابيسم داشتند که از آن ميان 26 نفر (27.1%) ET و 18 نفر (18.8%) XT )که در 2 مورد همراه با hypertropia بود( و 2 نفر (2.1%) نيز فقط hypertropia داشتند. 142 چشم (74%) هيپراپ و 30 چشم (15.6%) ميوپ و 20 چشم (10.4%) در دو مرحله بين مقادير اندک ميوپی و هيپراپی قرار داشتند. تاثير تمامی فاکتورهای زمينه ای در اکيوالان اسفريک محاسبه شده در گروه های مختلف سه گانه بررسی شد و نشان داده شد که فاکتور سن، جنس، تيرگی عنبيه، وجود استرابيسم و مقدار آن، نوع عيوب انکساری و مقدار آن تاثير معنی داری در اکيوالان اسفريک محاسبه شده در گروههای مختلف ندارد. همچنين مشخص شد که فراوانی عوارض جانبی در مواردی که دفعات بيشتری از قطره استفاده شده بود بيشتر بود.نتيجه گيری: در اين تحقيق مشخص شد که با در نظر گرفتن تمام عواملی که احتمال دخالت آنها می رفت، ريختن يکبار قطره سيکلوپنتولات 1%، سيکلوپلژی لازم و کافی را ايجاد می کند و تحت هيچ شرايطی نياز به ريختن دفعات بيشتر وجود ندارد. در ضمن عوارض جانبی مربوط به يکبار ريختن قطره بطور محسوسی کمتر از دو قطره و سه قطره بوده است. رفراکشن، اتورفراکشن، سيکلوپنتولات، سيکلوپلژی و سيکلوپلژيک ها 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-37&slc_lang=fa&sid=en باقری عباس 56003194753284600190 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان لبافی نژاد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی ربانی خواه زهرا 56003194753284600191 No گيوراد سودابه 56003194753284600192 No ثناگو معصومه 56003194753284600193 No

fa بررسی عوامل موثر بر پيش آگهی بد بينايی در بيماران مبتلا به جسم خارجی سگمان خلفی در بيمارستان فارابی، در فاصله سالهای 1371 تا 1380 عمومى General پژوهشی Original اهداف: بررسی خصوصيات بالينی و همچنين پيش آگهی بينايی و آناتوميک در بيماران مبتلا به جسم خارجی سگمان خلفی جهت شناسايی عوامل پروگنوستيک تعيين کننده ديد بد بيماران.مواد و روش ها: در اين مطالعه که به صورت آناليتيک و رتروسپکتيو انجام شده پرونده بالينی 236 بيمار مبتلا به جسم خارجی سگمان خلفی بستری شده در بيمارستان فارابی در فاصله سال های 1371 تا 1380 مورد بررسی قرار گرفته است. فاکتورهای مورد بررسی قرار گرفته شامل سن، جنس، خصوصيات جسم خارجی، محل ورود، اندازه محل ورود، محل قرارگيری جسم خارجی، مارکوس گان، عوارض مختلف، زمان بين سانحه تا عمل جراحی و ديد ابتدايی بيماران می شد. ارتباط ميان عوامل فوق با ديد نهايی پايين با استفاده از آناليز رگرسيون يک متغيری و چند متغيری مورد ارزيابی قرار گرفت.يافته ها: بيماران بطور متوسط به مدت 8.1 ماه پيگيری شدند و در 22% موارد (53 چشم) ديد نهايی HM يا کمتر کسب کردند. در آناليز يک متغيری ديد نهايی پايين با عوامل زير ارتباط داشت: ديد ابتدايی پايين (P<0.001)، وجود مارکوس گان مثبت (P<0.001)، آندوفتالميت (P<0.001)، جسم خارجی بزرگتر از 3 ميليمتر (P<0.001)، محل ورود بزرگتر از 4 ميليمتر (P<0.001) و شکل خارجی جسم خارجی (P=0.027). در آناليز چند متغيری ديد ابتدايی پايين، وجود مارکوس گان مثبت، آندوفتالميت و محل ورود بزرگتر از 4 ميليمتر با ديد نهايی پايين ارتباط داشتند.نتيجه گيری: در غالب موارد جسم خارجی سگمان خلفی، نياز به ويترکتومی برای خروج جسم خارجی وجود دارد. عواملی همچون ديد ابتدايی HM يا کمتر، وجود مارکوس گان مثبت، آندوفتالميت و محل ورود بزرگتر از 4 ميليمتر در هنگام مراجعه بايد مدنظر قرار گيرد. جسم خارجی داخل چشم، تروما، سگمان خلفی 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-38&slc_lang=fa&sid=en رياضی اصفهانی محمد 56003194753284600195 Yes يمينی فر ليلا 56003194753284600196 No کارخانه رضا 56003194753284600197 No فقيهی هوشنگ 56003194753284600198 No لاشيئی عليرضا 56003194753284600199 No طباطبايی سيدعلی 56003194753284600200 No منصوری محمدرضا 56003194753284600201 No ميرشاهی سيداحمد 56003194753284600202 No نيلی احمدآبادی مهدی 56003194753284600203 No فره وش محمدصادق 56003194753284600204 No

fa بررسی ميزان اندوتوکسين در محلولهای ويسکوالاستيک چشمی مورد استفاده در ايران عمومى General پژوهشی Original هدف: تعيين غلظت اندوتوکسين موجود در 10 ماده ويسکوالاستيکی که در ايران مصرف می شود.مواد و روش ها: برای اندازه گيری غلظت اندوتوکسين از تست لال (limulus amebocyte lysate) استفاده شد. آزمايش با اضافه کردن مقدار مساوی از رقت های مختلف نمونه ها به ويال های تک تستی لال، در حضور شاهدهای مثبت و منفی و انکوباسيون در محل ثابت 37 درجه سانتيگراد به مدت يک ساعت انجام گرديد و نتايج با بررسی تشکيل و يا عدم تشکيل ژل ثبت و مورد مطالعه قرار گرفت.يافته ها: با توجه به رقت های مورد استفاده در آزمايش (1:400، 1:200، 1:20) و ضريب حساسيت لايزيت (0.06 Eu/ml) که با استفاده از تست حساسيت لايزيت تاييد شد، غلظت اندوتوکسين به صورت نيمه کمی در محدوده <1.2 EU/ml، 1.2-24 EU/ml و >24 EU/ml قابل محاسبه بود. در بررسی انجام شده ميزان اندوتوکسين در تمامی 10 نمونه ويسکوالاستيک مورد استفاده از 1.2 کمتر بود.نتيجه گيری: با بررسی غلظت اندوتوکسين موجود در موارد ويسکوالاستيک می توان از مصرف انواعی از اين مواد که غلظت اندوتوکسين آنها بالاتر است اجتناب کرده و احتمال بروز واکنش های التهابی داخل چشمی را کاهش داد. اندوتوکسين، ويسکوالاستيک، سودواندوفتالميت 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-39&slc_lang=fa&sid=en هاشمی حسن 56003194753284600206 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران فرحی آزاده 56003194753284600207 No فرحی الهه 56003194753284600208 No

fa بررسی ميزان پاسخ به درمان PRP در بيماران رتينوپاتی ديابتی پروليفراتيو و نقش احتمالی عوامل سيستميک بر آن عمومى General پژوهشی Original اهداف: بررسی ميزان پاسخ به درمان Panretinal Photocoagulation (PRP) در بيماران مبتلا به رتينوپاتی ديابتی پروليفراتيو با ريسک بالا (HRC) و نيز بررسی ميزان تاثير عوامل سيستميک بر اين پاسخ درمانی در بيماران مراجعه کننده به بيمارستان فارابی.مواد و روش ها: در اين مطالعه به صورت مورد- شاهدی بر روی 100 چشم متعلق به 73 بيمار مبتلا به رتينوپاتی ديابتی پروليفراتيو با ريسک بالا (high risk characteristic) مراجعه کننده به بيمارستان فارابی در طی سالهای 77 تا 79 انجام شده است. قبل از انجام PRP عوامل سيستميک همچون هموگلوبين A1C، ليپيدهای سرم، ميزان کراتينين، ميزان پروتئينوری و نيز سابقه بيماريهای قلبی و Body Mass Index (BMI) بررسی شد. بيماران تحت درمان PRP قرار گرفته و 4 هفته پس از پايان PRP و نيز در پايان پيگيری بيماران (که بطور متوسط 7.7 ماه بود) عوامل سيستميک مذکور مورد بررسی مجدد قرار گرفت. در پايان دوره پيگيری که بطور متوسط 7.7 ماه بود، ميزان پاسخ به درمان بررسی شده و تفاوت پاسخ بيماران در گروههای مختلف در ارتباط با عوامل سيستميک با استفاده از تستهای آماری student t و chi square در نرم افزار آماری SPSS مورد آناليز قرار گرفت.يافته ها: مجموعا يکصد چشم به مدت 4.5 تا 11 ماه (متوسط 7.7 ماه) تحت پيگيری قرار گرفتند. پس از گذشت 4 هفته در 55% پاسخ کامل و در 24% پاسخ نسبی به درمان PRP ديده شد. ضمنا در 75% مواردی که در 4 هفته اول پاسخ نسبی داشته اند، پس از پايان پيگيری نيز پاسخ درمانی مناسب از خود نشان داده اند. ميزان پاسخ درمانی مناسب به نحو قابل ملاحظه ای در تيپ II ديابت بيشتر از تيپ I و تيپ mixed ديده شد (P<0.05).پاسخ درمانی مناسب در 89.4% گروه زنان و 72.5% گروه مردان ديده شد و تفاوت معنی داری را نشان داد (P<0.05). همچنين اختلاف معنی داری ميان ميزان پاسخ به درمان در گروه سنی 20 ساله و کمتر با گروه های سنی بالاتر مشاهده شد. تفاوت قابل ملاحظه ای در ميزان پاسخ به PRP از نظر چربيهای خون، کراتينين سرم و BMI يافت نگرديد و در مورد هموگلوبين A1C و پروتئينوری نيز وجود تفاوت مورد سوال است.نتيجه گيری: پاسخ درمانی PRP در اکثر موارد در چند هفته اول پس از پايان درمان قابل ارزيابی است و در مواردی که پاسخ مناسبی در آن مدت نشان دهد انتظار می رود همان روند ادامه يابد. گر چه به نظر می رسد شدت رتينوپاتی ديابتی پروليفراتيو مهمترين عامل نحوه پاسخ به درمان PRP در اين دسته بيماران باشد ولی لازم است عوامل ديگری از جمله نوع ديابت، سن، جنس و ميزان کنترل قند خون بيماران را هنگام درمان در نظر داشت. در مورد ساير عوامل سيستميک نيز نمی توان با قطعيت اظهارنظر نمود ولی به نظر می رسد انجام مطالعات وسيعتری جهت بررسی عواملی همچون پروتئينوری يا هيپرليپيدمی بتواند بهتر تاثير آنها را نشان دهد. رتينوپاتی ديابتی پروليفراتيو، پان رتينال فتوکوآگوليشن، هموگلوبين A1C، هيپرليپيدمی، پروتئينوری 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-40&slc_lang=fa&sid=en رياضی اصفهانی محمد 56003194753284600210 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران کارخانه رضا 56003194753284600211 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران ايرانی زهره 56003194753284600212 No لاشيئی عليرضا 56003194753284600213 No فتوحی اکبر 56003194753284600214 No منصوری محمدرضا 56003194753284600215 No نيلی احمدآبادی مهدی 56003194753284600216 No فقيهی هوشنگ 56003194753284600217 No

fa بررسی نتايج و عوارض تزريق زير ملتحمه ميتومايسين C يک ماه قبل از اکسيزيون ناخنک عمومى General پژوهشی Original هدف: بررسی نتايج و عوارض تزريق زير ملتحمه ميتومايسين C يک ماه قبل از اکسيزيون ناخنک.مکان: دانشگاه علوم پزشکی مشهد بيمارستان خاتم الانبيا (ص).طرح مطالعه: مداخله ای، آينده نگر و غير مقايسه ای.روش بيماران: 42 چشم از 38 بيمار مبتلا به ناخنک تحت تزريق زير ملتحمه 0.1 ميلی ليتر از محلول 0.2 ميليگرم در ميلی ليتر ميتومايسين C، يک ماه قبل از اکسيزيون قرار گرفتند.يافته ها: ميانگين پيگيری 8 ماه بود. ناخنک در دو چشم (4.7%) عود کرد. تنها عارضه، ادم و قرمزی گذرا در محل تزريق بوده و در 6 بيمار مشاهده شد. هيچ عارضه ای حين عمل جراحی رخ نداد. در مدت پيگيری نشانه ای از توکسيسته ميتومايسين C به چشم نخورد.نتيجه گيری: تزريق زير ملتحمه ميتومايسين C، يک ماه قبل از اکسيزيون، روش موثر و بيخطری در درمان ناخنک می باشد. اين روش احتمال عود را کاهش می دهد. ناخنک، ميتومايسين C، تزريق زير ملتحمه، اکسيزيون 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-41&slc_lang=fa&sid=en خاکشور حميد 56003194753284600219 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان خاتم الانبيا، دانشگاه علوم پزشکی مشهد زارعی قنواتی سيامک 56003194753284600220 No شريفی محمد 56003194753284600221 No فرخ داريوش 56003194753284600222 No اعتضاد محمد 56003194753284600223 No احمديان محمدحسين 56003194753284600224 No بلوريان علی اکبر 56003194753284600225 No شعيبی ناصر 56003194753284600226 No

fa پروبينگ همراه با شکستن توربينه تحتانی در درمان انسداد مادرزادی مجرای اشکی عمومى General پژوهشی Original هدف: بررسی ميزان موفقيت عمل پروبينگ همراه با شکستن توربينه تحتانی در مقايسه با يک پروبينگ ساده در درمان انسداد مادرزادی مجرای اشکی در اطفال بالای 6 ماه می باشد.روش کار: در يک مطالعه آينده نگر مداخله ای مورد شاهدی 86 چشم از 61 کودک بالای 6 ماه دارای انسداد مادرزادی مجرای اشکی در دو گروه مورد و شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه مورد که شامل 42 چشم از 33 بيمار بود، تحت عمل پروبينگ همراه با شکستن توربينه تحتانی و گروه شاهد که شامل 44 چشم از 28 بيمار بود، تحت عمل پروبينگ ساده قرار گرفتند.بيماران به مدت 2 ماه پيگيری شدند و نتايج عمل و ميزان موفقيت بر اساس معاينه استاندارد چشم و انجام تست ناپديد شدن رنگ فلورسيين تعيين و با يکديگر مقايسه گرديدند.يافته ها: در گروه مورد 22 بيمار (66.7%) نتيجه خوب، 8 بيمار (24.2%) نتيجه متوسط و 3 بيمار (9.1%) نتيجه بد پس از عمل جراحی را نشان دادند. در گروه شاهد 20 بيمار (71.4%) نتيجه خوب، 3 بيمار (10.7%) نتيجه متوسط و 5 بيمار (17.9%) نتيجه بد را نشان دادند. نتايج بررسی شده در دو گروه اختلاف آماری معنی داری نداشت (P=0.9). درصد موفقيت در گروه مورد 0.91 و در گروه شاهد 0.82 بود که اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (P=0.4).نتيجه گيری: طبق نتايج اين مطالعه شکستن توربينه تحتانی سبب افزايش درصد موفقيت عمل پروبينگ در حدی که از نظر آماری معنی دار باشد، نمی گردد. شکستن توربينه تحتانی، انسداد مادرزادی مجرای اشکی، پروبينگ 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-43&slc_lang=fa&sid=en عطارزاده جوزانی عباس 56003194753284600233 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان خليلی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز سجادی مرجان 56003194753284600234 No اوجی ناصر 56003194753284600235 No فروردين مجيد 56003194753284600236 No عطارزاده عادل 56003194753284600237 No طالب نژاد محمدرضا 56003194753284600238 No

fa درمان ايزوتروپی مادرزادی با سم بوتوليسم عمومى General پژوهشی Original هدف: بررسی تزريق يک بار سم بوتوليسم در عضلات رکتوس داخلی هر دو چشم به منظور درمان انحراف بيماری ايزوتروپی مادرزادی می باشد.روش کار: در اين مطالعه 18 بيمار که دچار ايزوتروپی مادرزادی بوده و از نظر نورولوژی سالم بودند با محدوده سنی 15-6 ماه وارد مطالعه شدند. ميزان انحراف متوسط آنها قبل از تزريق 45.8 پريسم بود. بطور همزمان به ميزان 10 واحد سم بوتوليسم (Dysport) در زير بيهوشی عمومی در داخل هر دو عضله رکتوس داخلی بيماران تزريق گرديد و ميزان کاهش انحراف در هفته اول و ماههای اول، دوم، سوم، ششم و دوازدهم پس از تزريق اندازه گيری گرديد.يافته ها: 12 ماه پس از تزريق توکسين، ميزان انحراف اوليه از 45.8±8.4 به 1.8±1.2 پريسم کاهش يافت.نتيجه گيری: يک تزريق سم بوتوليسم در عضلات رکتوس داخلی هر دو چشم در بيماری ايزوتروپی مادرزادی باعث کاهش چشمگير انحراف بيماران شده و صاف شدن محور بينايی هر دو چشم را باعث می شود. 9 15 http://www.irjo.org/browse.php?a_code=A-10-1-44&slc_lang=fa&sid=en طالب نژاد محمدرضا 56003194753284600240 Yes گروه چشم پزشکی، بيمارستان خليلی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز پورحبيبی آرش 56003194753284600241 No