هدف: بررسی اثر سه روش شايع بخيه زدن در ايجاد آستيگماتيسم بعد از عمل و ديد نهايی اصلاح شده بيماران در مبتلايان به کراتوکونوس.روش پژوهش: مطالعه به صورت کارآزمايی بالينی با توزيع تصادفی بيماران در بيمارستان شهيد دکتر لبافی نژاد انجام شد. 103 چشم از 103 بيمار مبتلا به کراتوکونوس که امکان استفاده از لنز تماسی برای آنها مقدور نبوده و يا ديد آنها با لنز تماسی کمتر از 80/20 بود تحت عمل پيوند نفوذی قرنيه قرار گرفتند. 15 مورد به علت عدم مراجعه منظم و يک مورد به علت نياز به بخيه مجدد از مطالعه حذف شد. بيماران پس از عمل مورد معاينات کامل چشم پزشکی قرار گرفته و ميزان آستيگماتيسم و ديد اصلاح شده در فواصل 1.5، 3، 6، 9 و 12 ماه بعد از عمل و 2 ماه پس از برداشتن تمام بخيه ها اندازه گيری شد.يافته ها: از 87 مورد بيمار با پيگيری منظم، 26 مورد در گروه بخيه مجزا، 26 مورد در گروه بخيه پيوسته و 35 مورد در گروه بخيه ترکيبی قرار گرفتند. ميانگين سنی در سه گروه فوق به ترتيب 27.2±8.4، 29±9 و 30.3±8.7 سال بود (P>0.05). 1.5 ماه پس از عمل ميزان آستيگماتيسم در سه گروه، به ترتيب 3.77±1.68، 5.4±2.1 و 4.1±1.79 ديوپتر بود (P=0.015). ميزان آستيگماتيسم نهايی 2 ماه بعد از کشيدن تمام بخيه ها در سه گروه به ترتيب 3.83±1.65، 3.37±1.9 و 3.88±2.79 بود (P=0.851). LogMAR ديد اصلاح نشده 1.5 ماه پس از عمل در سه گروه به ترتيب 0.71±0.27، 0.72±0.20 و 0.63±0.29 بود (P=0.521) که اين ميزان 2 ماه پس از برداشتن بخيه ها در سه گروه به ترتيب به 0.47±0.23، 0.52±0.52 و 0.61±0.38 رسيد (P=0.378). LogMAR ديد اصلاح شده نهايی 2 ماه پس از کشيدن بخيه ها در سه گروه به ترتيب 0.08±0.14، 0.13±0.23 و 0.09±0.16 بود (P=0.530). نتيجه گيری: ميزان آستيگماتيسم و ديد نهايی بيماران مبتلا به کراتوکونوس بعد از عمل پيوند قرنيه، در سه روش بخيه مجزا، پيوسته و ترکيبی قابل مقايسه بوده و تفاوت آماری معنی داری بين سه گروه مشاهده نمی شود.
