هدف: بررسی خصوصيات و انسيدانس جداشدگی رگماتوژن شبکيه (RRD) در چشمهای ميوپ پس از عمل ليزيک.مواد و روشها: در اين مطالعه بطور گذشته نگر، پرونده 49 بيمار مبتلا به جداشدگی رگماتوژن شبکيه پس از عمل ليزيک بر روی 59424 چشم بررسی شد. انسيدانس و عوامل خطر ساز احتمالی RRD پس از عمل ليزيک تعيين شد. يافته ها: عمل ليزيک بر روی چشمهای ميوپ با اسفريکال اکيوالان در محدوده 0.75- تا 26.5- ديوپتر (ميانگين 3.5 6.10±- ديوپتر) انجام شد. 49 چشم پس از فاصله زمانی 1.5 تا 76 ماه پس از ليزيک (ميانگين 21.7 27.3± ماه) دچار RRD شدند، متوسط عيب انکساری در اين 49 چشم قبل از عمل ليزيک 3.9 8.6±- ديوپتر بود. متوسط سن بيمارانی که دچار RRD شدند 11.2± 38.2 سال بود. 35 بيمار (71.4%) مرد بودند. انسيدانس تجمعی (cumulative incidence) برای RRD پس از ليزيک برابر( 0.109-0.061 CI: 0.082%( ۹۵% و انسيدانس سالانه برابر( 0.042-0.023 CI: (95% 0.032% محاسبه شد. شايعترين محل break کوادران سوپريورتمپورال بود (22.7%). جنس مذکر، سن بالاتر و ميوپی بالاتر قبل از عمل ليزيک ارتباط قابل توجهی با انسيدانس RRD پس از ليزيک داشتند (P<0.001).نتيجه گيری: بر اساس يافته های اين مطالعه، پس از درمان پروفيلاتيک ضايعات محيطی شبکيه با ريسک بالا، ليزيک عامل خطرساز اضافه ای در جهت ايجاد RRD پس از ليزيک بنظر نمی رسد، اما به بيماران بايد در مورد احتمال ايجاد RRD بعنوان عارضه احتمالی ميوپی تذکر داده شود. بيماران مذکر، با سن بالاتر و ميوپی قبل از عمل بالاتر ممکن است ريسک بالاتری از جهت ايجاد RRD داشته باشند.
