هدف: مقايسه اثر دورزولاميد (تروساپت) 2% و تيمولول 0.5% بر روی تغيير ضخامت قرنيه در بيماران مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه.مواد و روشها: اين مطالعه به روش کارآزمايی بالينی بر روی 70 چشم از 41 بيمار مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه که کانديد درمان دارويی و فاقد معيارهای خروج از مطالعه بودند، انجام شد.بيماران به صورت اتفاقی به دو گروه دريافت کننده تيمولول يا تروساپت تقسيم شده و ضخامت قسمت مرکزی قرنيه با استفاده از پاکيمتری اولتراسونيک قبل از دريافت دارو و سپس 1 هفته بعد، 4 هفته بعد و 3 ماه بعد اندازه گيری گرديد.يافته ها: افزايش ضخامت قرنيه در گروه دريافت کننده تيمولول پس از يک هفته 4.18±0.5 ميکرومتر و پس از 4 هفته 4.53±5.78 ميکرومتر و پس از 3 ماه 2.24±4.62 ميکرومتر بود. در گروه دريافت کننده تروساپت اين مقادير به ترتيب 3.33±6.41 و 3.89±5.74 و 2.06±5.89 ميکرومتر بوده و تفاوت آماری معنی داری بين دو گروه از نظر تغيير ضخامت قرنيه در مدت پيگيری ديده نشد (P>0.6).نتيجه گيری: ميزان تغيير ضخامت قسمت مرکزی قرنيه اندازه گيری شده به وسيله پاکيمتری اولتراسونيک در افرادی که از قبل مشکل قرنيه ای نداشته اند و مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه می باشند در اثر استفاده از دو داروی تيمولول و تروساپت، تفاوت معنی داری ندارد.
اسلامی يداله ، فخرايی قاسم ، فهيم عليرضا ، عبدالهی علی ، مقايسه اثر تيمولول 0.5% و تروساپت 2% بر روی تغيير ضخامت قرنيه در بيماران مبتلا به گلوکوم زاويه باز اوليه مجله چشم پزشكي ايران، 1384; 18 (3) :9-15
